Αναλυτικά όσα είπε ο Θοδωρής Μανίκας στον ΣΠΟΡ FM

Για τους λόγους που αποφάσισε να μιλήσει σήμερα και το γιατί άργησε να βγει το ντοκιμαντέρ: «Δεν ενοχλώ ποτέ, αυτό φαίνεται μετά και από μια δεκαετή σιωπή που είχα. Ο λόγος που βγαίνω τώρα έχει να κάνει με τις δυστοκίες που παρουσιάστηκαν. Έχει να κάνει με την ομάδα που υποστηρίζω από μικρό παιδάκι, μιλάω για τους λόγους που δε βγήκε αυτή η ταινία νωρίτερα. Δέκα χρόνια τώρα το πλήρωσα και με χρήμα. Επειδή κάποιος θα ρώταγε “τι και πως” δεν θα έλεγα ποτέ τίποτα για αυτό. Το μόνο που λέω είναι ότι νίκησε ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων. Προσπάθησα δέκα χρόνια τώρα να κατοχυρώσω τα δικαιώματα αυτής της ταινίας. Είχαμε πολύ ταλαιπωρία και μέσα από τον Παναθηναϊκό. Πέρασαν τόσα χρόνια και ποτέ δεν κατάλαβα τι ήμουν μέσα στον Παναθηναϊκό, εγώ έχω ένα βιογραφικό και πιστεύω ότι ούτε πρέπει να ξεπερνάμε την σκιά μας, ούτε και να την υποβαθμίζουμε. Εγώ πάντα παραδίδω έργο. Στον Παναθηναϊκό δεν μπορούσα να παραδώσω έργο και αυτό με κατατρώει, το έχω σημειώσει μάλιστα και στο βιογραφικό μου. Δεν ήμουν ούτε dj ούτε σκηνοθέτης, ήμουν υπεύθυνος για τα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού».

Για το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ και το τι αντιμετώπισε στην υλοποίησή του: «Αυτό που έχει πολύ ενδιαφέρον και είναι η παγκόσμια εκδοχή είναι ότι βλέπεις έναν οργανισμό, που παρά την μεγαλοστομία του αδυνατεί να γιορτάσει τα 100 χρόνια. Για αυτό θα την πούμε “The celebration that was not meant to be”. Θα μπορούσε να είναι η τράπεζα της Αγγλίας, το Βατικανό, οτιδήποτε. Θα μπορούσε να έρχεται οι Πρινς να τον φιλμογραφούμε, αλλά ερχόταν τα ΜΑΤ τελικά. Ήταν μια παράνοια. Εγώ ήθελα να φύγει από την ελληνική εσωστρέφεια και να μην αποτελέσει ούτε επούλωση αλλά ούτε και καυτό λάδι στις πληγές που έχει η ομάδα. Για αυτό τον λόγο απευθύνθηκα στο εξωτερικό όπου υπάρχουν πολλά κανάλια. Υπάρχει όμως και πολιτικοκοινωνικό ενδιαφέρον για αυτό και θα το πάμε και σε φεστιβάλ. Επειδή μιλάμε για το 2008 το 2009 βλέπουμε και μια άλλη εικόνα, προ κρίσης. Πρώτη φορά μπορεί να κατανοήσει κανείς ένα προοίμιο της κρίσης. Το ντοκιμαντέρ είναι αγγλόφωνο, εξ ου και επιλέχθηκε μια προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας».

Για το τι θέλει ο ίδιος να πρεσβεύει το ντοκιμαντέρ: «Μπήκα πρώτη φορά στη Λεωφόρο τον Μάρτη του ‘68 ως μασκότ της Βέροιας αλλά αλλαξοπίστησα στην πορεία του ματς. Από τότε μέχρι τώρα ξέρω πρόσωπα και πράγματα για τον Παναθηναϊκό, είχα την τιμή να δουλέψω μάλιστα και εκεί. Αυτή η ταινία ενώνει και θυμίζει τι είναι η Παναθηναϊκή οικογένεια και αναδεικνύει και τον διεθνή σεβασμό που απολαμβάνει η ομάδα».

➡️ Γράψε το σχόλιο σου