Ο Παναθηναϊκός… καθάρισε και τον Άρη και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες, καταφέρνοντας δύο πράγματα που είναι εντυπωσιακά. Το πρώτο να βρίσκεται (αγωνιστικά και στην… πραγματική βαθμολογία) στην πρώτη πεντάδα, έχοντας 44 βαθμούς και όχι 38 που λέει ο πίνακας (και ο οποίος θα γράψει… 35 με την ποινή από τα επεισόδια με τον Ολυμπιακό).

Το δεύτερο πως φέτος δεν έχασε από τον πέμπτο Άρη, την τρίτη ΑΕΚ, επικράτησε του τέταρτου Ατρόμητου, με τον οποίο έχει ακόμα ένα ματς, έφερε ισοπαλία με τον δεύτερο Ολυμπιακό εκτός έδρας. Με λίγα λόγια, έχει «καθαρές» ήττες μόνο από τον ΠΑΟΚ όσον αφορά τα παιχνίδια του με τις ομάδες του πάνω μέρους της βαθμολογιας.

Είναι θετικό που η ομάδα χτίζει χαρακτήρα σε τέτοια παιχνίδια και καταφέρνει να παίρνει αποτελέσματα ακόμα και σε μέρες που δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο (όπως στο Καραϊσκάκη) ή που αρκεί ένα ημίχρονο καλής απόδοσης, όπως με τον Άρη για να φύγει με τη νίκη.

Δυστυχώς οι πράσινοι την πάτησαν με ομάδες χαμηλότερου βεληνεκούς και έτσι έμειναν εκτός διεκδίκησης της πεντάδας. Έχασαν από τον ΟΦΗ, έχασαν από τα Γιάννενα, γκέλαραν στη Λιβαδειά. Τρεις ομάδες που βρίσκονται στις 4 τελευταίες θέσεις του πίνακα. Έκαναν κι άλλες «εκτός προγράμματος γκέλες» σε εκείνο το… καταστροφικό δίμηνο μετά τα Χριστούγεννα, που τους στέρησε και το Κύπελλο.

Ωστόσο, η εικόνα του Παναθηναϊκού στο σύνολο της σεζόν είναι θετική. Έβγαλε ένα πρόσωπο ποδοσφαιρικό στα περισσότερα παιχνίδια. Μια ομάδα που σου δίνει την εντύπωση ότι αν δεν της φύγουν οι καλύτεροι παίκτες της, θα παρουσιαστεί του χρόνου ακόμα πιο ανταγωνιστική και θα παίξει όμορφο ποδόσφαιρο.

Στο τέλος, πάντως, της φετινής σεζόν αξίζει ένα θερμό χειροκρότημα προς όλους. Να πάει ο κόσμος στο γήπεδο την τελευταία αγωνιστική με τον Παναιτωλικό και να εκδηλώσει την εκτίμησή του σε όλα αυτά που προσπάθησαν – κόντρα σε θεούς και δαίμονες – να πετύχουν αυτά τα παιδιά και αυτός ο προπονητής.