3 Απριλίου 2002: Ο Γιόνας Κόλκα κερδίζει πέναλτι στο 77ο λεπτό και ο Άγγελος Μπασινάς το μετατρέπει σε γκολ. Ο Παναθηναϊκός υπέταξε την Μπαρτσελόνα στην «καυτή» Λεωφόρο με 1-0 και πήγαινε για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του στη ρεβάνς του «Καμπ Νου». Μπορεί κάτι τέτοιο να ακούγεται δύσκολο, αλλά όπως αποδείχθηκε και από την ιστορία, τίποτε δεν ήταν ακατόρθωτο για τον Panathinaikos εκείνης της εποχής. Εκείνη η «φουρνιά» μπορούσε να κάνει τα πάντα, εκτός από το να… νικήσει την ατυχία.

9 Απριλίου 2002: Οι «πράσινοι» έβλεπαν το σεντόνι να κουνιέται στο κέντρο του «Καμπ Νου» και εμφανίστηκαν αποφασισμένοι για να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους. Ο Σέρχιο Μαρκαριάν είχε θέσει ως πρώτο στόχο το να βγει η ομάδα «αλώβητη» στο πρώτο εικοσάλεπτο, γνωρίζοντας ότι εφ’ όσον διατηρηθεί το «μηδέν» στην άμυνα, η πίεση θα μεταφερόταν στην πλευρά των Καταλανών.

Οι πρώτοι οιωνοί σήκωσαν τον Μαρκαριάν από τον πάγκο του, όχι για φωνές, αλλά για πανηγυρισμούς. Ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δεν δέχθηκε γκολ στα πρώτα λεπτά, αλλά έβαλε κι όλας, με τη βολίδα του Μιχάλη Κωνσταντίνου στο έκτο λεπτό, που δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Μπονάνο. Η απάντηση ήρθε στο 23ο λεπτό από τον Λουίς Ενρίκε και οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια με ισόπαλο σκορ (1-1).

Τα πρώτα σημάδια της ατυχίας φάνηκαν στην ανάπαυλα. Ο Γιώργος Καραγκούνης τίθεται νοκ άουτ λόγω τραυματισμού στον χιαστό, δίνοντας τη θέση του στον Μικάελσεν, ενώ εκτός ματς περνά και ο καταπονημένος λόγω ίωσης, Νίκος Λυμπερόπουλος, με τον Ολισαντέμπε να περνά στη θέση του. Στα «καπάκια», πριν περάσει το πρώτο πεντάλεπτο στο δεύτερο μέρος, ο Λουίς Ενρίκε πετυχαίνει δεύτερο γκολ, ενώ στο 61ο λεπτό, ο Σαβιόλα κάνει την ανατροπή, δίνοντας σκορ πρόκρισης στη Μπάρτσα (3-1).

Εκεί ήταν που συνέβη το απίστευτο. Αντί οι ατυχίες να λυγίσουν και να αποθαρρύνουν τον Παναθηναϊκό, εκείνη που έμοιαζε να βρίσκεται στα σχοινιά για παραπάνω από 25 λεπτά ήταν η Μπαρτσελόνα. Οι «πράσινοι» πήραν μέτρα στο γήπεδο και έπαιζαν το κυνήγι της γάτας με το ποντίκι με τους γηπεδούχους που απλά… τη γλίτωσαν. Ο Κάρλες Πουγιόλ σταματά σωτήρια, πάνω στη γραμμή την προβολή του Κωνσταντίνου (80′), ενώ λίγο νωρίτερα, ο διαιτητής δεν υπέδειξε πέναλτι στη σύγκρουση Μπονάνο – Ολισαντέμπε.

Και φτάνουμε στη φάση που μένει χαραγμένη στη μνήμη όλων. Έκτο λεπτό καθυστερήσεων, η μπάλα στα πόδια του Βλάοβιτς. Ο Κροάτης δοκιμάζει το σουτ και η μπάλα φεύγει εκτός εστίας για λίγα εκατοστά. Τόσο απείχε η πρόκριση από τον αποκλεισμό, που εν τέλει ήρθε, με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή να βρίσκει τους παίκτες της Μπαρτσελόνα να πανηγυρίζουν σαν μικρά παιδιά και εκείνους του Παναθηναϊκού να είναι ξαπλωμένοι στο χορτάρι, βάζοντάς τα με την τύχη τους.

Ίσως και να ακούγεται κάπως υπερβολικό, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Η Μπαρτσελόνα του Πουγιόλ, του Ριβάλντο, του Κοκού, του Όφερμαρς, του Λουίς Ενρίκε, του Ντε Μπουρ και των άλλων αστέρων, στριμώχτηκε στα σκοινιά, καρδιοχτύπησε όσο δεν πάει και χρειάστηκε τα κατάλληλα αποθέματα τύχης, ώστε να τη… γλιτώσει από τον εξαιρετικό Παναθηναϊκό του Μαρκαριάν, που δεν «μάσησε» από τις ατυχίες (Καραγκούνης – Λυμπερόπουλος εκτός μάχης) και παραλίγο να αλώσει (με σκορ πρόκρισης) το «Καμπ Νου».

Πέρασαν 17 χρόνια και ακόμη μας βγαίνει το «γαμώτο» στο σουτ του Γκόραν…

Παναθηναϊκός: Νικοπολίδης, Σάριτς, Κυργιάκος, Χένρικσεν, Φύσσας, Γκούμας, Μπασινάς, Καραγκούνης (45+ Μικάελσεν), Κόλκα (77 Βλάοβιτς), Λυμπερόπουλος (46 Ολιζαντέμπε), Κωνσταντίνου.

Μπαρτσελόνα: Μπονάνο (84 Ρέινα), Πουγιόλ, ντε Μπουρ, Αμπελάρδο, Κόκο (45+ Κλάιφερτ), Τσάβι, Λουΐς Ενρίκε, Κοκού, Ριβάλντο, Όφερμαρς (74 Γκάμπρι), Σαβιόλα.