Ο Πέτρος Κόκκαλης μιλάει για τα αίσχη της Ριζούπολης, αλλά και τις σχέσεις του με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη.

Ένα απόσπασμα όσων δήλωσε στο σάιτ popaganda:

«Ο κύριος Μαρινάκης μου ζήτησε να είμαι υποψήφιος Δήμαρχος. Ωστόσο εγώ δεν ήθελα να είμαι δοτός Δήμαρχος με ένα ορισμένο δημοτικό συμβούλιο από τον ίδιο» – πρόσφατη δήλωση και tweet σου. Σε ένα τέτοιο σχήμα δεν μπορούσες να είσαι δήμαρχος αλλά μπορούσες να είσαι δημοτικός σύμβουλος; Κοίταξε, εγώ συμμετείχα σε αυτό το σχήμα μαζί και με άλλους επιφανείς Ολυμπιακούς π.χ. τη Λόλα Νταϊφά. Η θεωρία ήταν ότι ως Ολυμπιακός να πάμε να διοικήσουμε τον Δήμο.»

Δεν είναι λίγο προβληματικό αυτό;

Βάλε στη θέση του Ολυμπιακού οποιαδήποτε ομάδα και στη θέση του Πειραιά οποιονδήποτε δήμο. Λέει η Παρί ότι θα διοικήσω το Παρίσι ή οι Ίντερ/Μίλαν ότι θα διοικήσουν το Μιλάνο; Δεν έχεις άδικο σε αυτό. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός είναι το πιο ζωντανό κομμάτι του Πειραιά, το δεύτερο μεγαλύτερο ΑΦΜ της πόλης που έδωσε ζωή στα κουφάρια του Καραϊσκάκης και των γραφείων της πλατείας Αλεξάνδρας και γλίτωσε ένα δήμο που βρισκόταν σε αποσύνθεση. Το ζήτημα, βέβαια, είναι και ποιος Ολυμπιακός; Εγώ δεν πάω πια και στο γήπεδο.

Γιατί;

Βρίσκω απωθητικό τον τρόπο διοίκησής του. Από πότε; Από τότε που στο νέο Καραϊσκάκης, που δεν είχε πέσει καρφίτσα, μπήκε κόσμος μέσα στον αγωνιστικό χώρο στο ματς με τον Παναθηναϊκό και μετά ο πρόεδρος δήλωνε «διδάξαμε ήθος».

Με γαργαλάς να σου πω ότι στη Ριζούπολη δεν είχαν μπει καν οι παίκτες του Παναθηναϊκού για προθέρμανση κι ότι και στο νέο «Καραϊσκάκης» είχαν ρίξει με αεροβόλα σε αντίπαλο τερματοφύλακα…

Στη Ριζούπολη, οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας μπήκαν κανονικά, έκαναν προθέρμανση κι έχασαν με 3-0.

Αλλιώς το θυμάμαι εγώ, πάντως για μας τους Παναθηναϊκούς είναι μια μικρή δικαίωση αυτός ο ερυθρόλευκος εμφύλιος. Ότι μπορεί να είχαμε και λίγο δίκιο όταν λέγαμε ότι δεν τα πήρατε και όλα τα πρωταθλήματα δίκαια…

Με ρωτάς εμένα για αυτά που λέτε εσείς; (γελάμε και οι δύο δυνατά)

Για την ομάδα του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια, τι έχεις να πεις;

Η ομάδα είναι σύνδετη και χωρίς όραμα. Δεν αποπνέει κάτι θετικό. Αλλάζουν συνεχώς παίκτες και προπονητές, και δεν υπάρχει ένα συγκροτημένο αφήγημα για να συγκινήσει τόσο εμένα όσο και τον υπόλοιπο κόσμο.

Θα ήταν διαφορετικό το ελληνικό ποδόσφαιρο αν είχατε μείνει πιο πολύ στα ηνία του εσύ, ο Ντέμης και ο Τζίγγερ;

Οι «νεαροί κύριοι» που έλεγε κι ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης… Πιστεύω πως ναι. Υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Δεν πέτυχε για διάφορους λόγους, εν πάση περιπτώσει οι «νεαροί κύριοι» δεν κατάφεραν να αντισταθούν στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου που σήμερα έχει βρει καλύτερους εκφραστές. Μεταξύ μας υπήρχε συνεννόηση, ήταν καμιά καλή στιγμή. Κι αυτό είναι που με εκφράζει γενικότερα: η συνεννόηση. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, δεν ανήκει στον Ολυμπιακό, ούτε στον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ. Ανήκει σε όλους που πρέπει να βρίσκουν τον τρόπο για να μεγαλώνει διαρκώς η πίτα.