Να πω την αλήθεια δεν το περίμενα. Όχι την ισοπαλία με τον Ολυμπιακού. Ετούτη περνούσε εξ αρχής σε δεύτερη μοίρα κι ας ήταν με «αυτούς». Το θέμα είναι όσα προηγήθηκαν του ντέρμπι. Και ήταν τέτοια η δυναμική τους που ήταν σαν να ξεκίνησες με γκολ από τα αποδυτήρια.

Ανηφορίζοντας από τη γειτονιά μου προς τη Λεωφόρο περίμενα ένα 1500άρι στην καλύτερη. Κάτι ο λίγος χρόνος και η ελάχιστη προβολή, κάτι γενικά η έλλειψη συσπείρωσης και ο διχασμός που σε έχουν κυριεύσει δεν σε άφηναν να ανοιχτείς και πολύ. Όταν όμως αυτό το ποτάμι έφυγε από την Αλεξάνδρας και άρχισε να ανεβαίνει την Κηφισίας τα είδα όλα. Πέντε χιλιάρικα για πλάκα και ίσως να λέω και λίγα. Τόσοι ήταν και μην παρασύρεστε καν από εκείνους που ήταν πήγαν, ούτε να μετράνε ξέρουν. Εξαιρετικός και ο αριθμός και ο παλμός αλλά και η περιφρούρηση παρά το γεγονός ότι οι προκλήσεις κορυφώθηκαν εκεί κοντά στην Εκάλη.

Ήταν μια μεγάλη νίκη του κόσμου του Παναθηναϊκού αυτό που έγινε και είναι μόνο η αρχή. Μπράβο λοιπόν σε όσους το διοργάνωσαν, μπράβο σε όσους έχουν ακόμα το σθένος να πιέζουν και να αντιστέκονται. Όπως μπράβο και σε όσους πήγαν στο γήπεδο κι ας έγινε αρνητικό ρεκόρ. Παναθηναϊκοί είναι κι αυτοί και δεν άντεξαν.

Στο αγωνιστικό ο Παναθηναϊκός χωρίς να κάνει τίποτα το φοβερό βούλωσε στόματα. Αυτά που είχαν ανοίξει και μίλαγαν για συντριβές. Ούτε τώρα λοιπόν. Ούτε στα… χειρότερά μας. Είναι πολύ βαριά η φανέλα για τα… μούτρα τους.

Θα ήταν κρίμα κι άδικο να το χάσει αυτό το ματς ο Παναθηναϊκός. Με μισή φάση σου έβαλαν γκολ αλλά εσύ δεν το έβαλες κάτω. Το πάλεψες, το κυνήγησες, δεν απογοητεύτηκες ούτε όταν έχασες το πέναλτι και δικαιώθηκες. Δέκα λεπτάκια να είχε ακόμη και θα κερδίζαμε κιόλας.

Σε ατομικό επίπεδο μακράν κορυφαίος ο Σένκεφελντ. Ο Ολλανδός είναι παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά και η παρουσία του ανέβασε επίπεδο και τους υπόλοιπους στα μετόπισθεν. Πηγή ενέργειας ο Περέα, έδωσε ζωντάνια στην ομάδα και ήταν μέσα σχεδόν σε κάθε φάση. Αν κάνει καλύτερη διαχείριση δυνάμεων θα είναι και για παραπάνω ώρα. Πολύ καλός και ο Κουρμπέλης, ενώ σε κακό βράδυ βρέθηκε τόσο ο Μακέντα όσο και ο Κολοβός.

Το θέμα της βραδιάς ωστόσο ήταν άλλο και πρωταγωνιστής ο Γιώργος Δώνης. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού έκανε τη… διαφορά με την κίνησή του προς τους παίκτες για να μην συνεχιστούν οι πανηγυρισμοί για την… ισοπαλία. ΟΚ, όλοι χαρήκαμε ή αν θέλετε ανακουφιστήκαμε αλλά είσαι Παναθηναϊκός και κόντρα σε αυτούς τίποτα λιγότερο πλην της νίκης δεν σου αρκεί σε ότι κατάσταση κι αν είσαι.

Δεν είναι να στέκεσαι περισσότερο στο ματς αυτό. Σίγουρα κέρδισε πολλά περισσότερα από έναν πόντο κι αυτό είναι η ηρεμία, αλλά από την άλλη η στόχευση πρέπει να εξακολουθήσει να είναι ΑΛΛΟΥ. Στην αποχώρηση του Γιάννη Αλαφούζου και στην αλλαγή του ιδιοκτήτη. Όλα τα υπόλοιπα είναι αυτό που λέμε παρηγοριά στον άρρωστο.