Τι ήταν αυτό που ζήσαμε Θεέ μου… Μιλάμε για μια νίκη που μπορεί να μην σου λύνει τα ανυπέρβλητα προβλήματά σου, αλλά δεν θα ξεχαστεί και ΠΟΤΕ. Ούτε από εμάς, ούτε από αυτούς. Και ειδικά από εκείνον τον… ασέβαστο που στο φινάλε έβγαλε μια γλώσσα μεγαλύτερη από το μπόι του.

Ήταν ένα απίστευτο βράδυ, ήταν η στιγμή που ο Παναθηναϊκός έγινε ξανά ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ. Με μια φανέλα που ζυγίσει τόνους, με ψυχή χιλίων λεόντων και πίστη μέχρι τέλους, με τον κόσμο ασπίδα και τον Δώνη από το… μπουθ να δίνει πραγματικό ρεσιτάλ.

Δεν γινόταν να συνεχιστεί άλλο αυτή η ιστορία. Του το χρώσταγε η μπάλα του Παναθηναϊκού και του το έδωσε πίσω. Μια του κλέφτη με τον Ολυμπιακό, δυο με τον ΠΑΟΚ, τρίτη δεν μπορούσε να έχει. Το άξιζε και το πήρε, ως επιστέγασμα της συνεχούς βελτίωσης που έχεις εδώ και δυο μήνες. Ναι, μπορούσε το 0-2 να γίνει 0-3 και να σχολάσει ο γάμος. Από τη στιγμή όμως που το κάρφωσε ο Μακέντα όλοι ήξεραν και όλοι έβλεπαν αυτό που έρχεται. Αργά, γλυκά, ηδονικά…

Το ΟΑΚΑ ήταν ξανά έδρα από τα παλιά. Κι ας μην είχε πάνω από είκοσι χιλιάρικα. Οι δηλώσεις του Δώνη λειτούργησαν σαν ηλεκτροσόκ και ειδικά στην επανάληψη το γήπεδο ήταν στο πόδι. Μέτρησε πολύ αυτό. Εδωσε φτερά στους παίκτες, τους βοήθησε απίστευτα να το πάνε ως το τέλος. Και το σημαντικότερο είναι πως όλους αυτούς ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΣ. Θα ξανάρθουν την επόμενη φορά και θα φέρουν κι άλλους μαζί.

Για να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε χρειάστηκε και πάλι να γίνουν μαγικά. Να κοιμηθεί ο Θεός. ΟΚ,. Δεν έπαιξε μπάλα ως το 60’ ο Παναθηναϊκός αλλά δεν ήταν και για 0-2 στο ημίχρονο. Μέχρι και ο Μπακάκης έβαλε το γκολ της ζωής του. Ή μάλλον δεν είχε ξαναβάλει κι άλλο στην καριέρα του. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό.

Καταλυτική η παρέμβαση του Δώνη στο παιχνίδι. Αρχικά προστάτεψε τον Ινσούα που θα πήγαινε άκλαφτος και εν συνεχεία άλλαξε πλευρά τον Χατζηγιοβάννη, πέρασε αριστερά τον Μακέντα, σέντερ φορ τον Περέα (άλλο ένα «παλτό» του Νταμπίζα ε;) και άρχισε η… κατηφόρα. Γενικά γεννούσαν και τα κοκόρια του αυτό το βράδυ του κόουτς. Βγάζει τον Τασούλη που είχε κράμπες, περνάει τον Κολοβέτσιο και αυτός στην πρώτη επαφή γράφει ιστορία. Και δείχνει και την διαφορά. ΣΕΒΕΤΑΙ την πρώην ομάδα του και δεν πανηγυρίζει. Λίγη ώρα μετά ο Μάνταλος ζαλισμένος ακόμα από το τρίποντο συνεχίζει να βγάζει γλώσσα. Ας είναι. Καλή χώνεψη Πετράν. Μικρός (σε όλα) είσαι, θα μάθεις να σέβεσαι.

Ο Παναθηναϊκός πήρε λοιπόν μια μεγάλη νίκη που σημαίνει πολλά περισσότερα από τρεις βαθμούς. Του δίνει φτερά για τη συνέχεια, του προσφέρει φοβερή αυτοπεποίθηση. Και κάτι ακόμη. Ο «νεκρός» Παναθηναϊκός αν δεν έτρωγε τα χειρουργεία από την αρχή της σεζόν, περισσότερους πόντους θα είχε από την ΑΕΚ.
ΥΓ: Πολλά μπράβο στον Διούδη. Εχει ακούσει τόσα αλλά αυτός σε κράτησε στο ματς.
ΥΓ1: Τρομερό το ξέσπασμα στο φινάλε. Πόση ανάγκη το είχαμε…

➡️ Γράψε το σχόλιο σου