Οχτώ παιχνίδια πρωταθλήματος. Πέντε νίκες, τρεις ισοπαλίες. Ισοπαλίες… κατά λάθος με Αστέρα και Λαμία, που ο Παναθηναϊκός έχασε τα άχαστα. Και με την ΑΕΚ, που βρήκε γκολ αλλά δεν κατάφερε να το διατηρήσει. Μονάχα μία ήττα στο Κύπελλο από τον κακό δαίμονα, ΠΑΣ Γιάννινα. Αλλά στο πρωτάθλημα είναι προφανές: το σύνθημα που δονούσε το “Απόστολος Νικολαΐδης” όταν αυτό γέμιζε από κόσμο και από φωνές, το γνωστό “Στη Λεωφόρο κανένας δε γλιτώνει”, έχει πάρει φέτος σάρκα και οστά. Και είναι αυτό που οδηγεί τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη.

Είναι η δύναμη που πηγάζει σε αυτό το γήπεδο. Η αύρα που αποπνέει. Θυμίζω πως όσο ο Παναθηναϊκός αγωνιζόταν στο ΟΑΚΑ στον πρώτο γύρο έχασε από τον Άρη και τον Ατρόμητο, ήρθε ισόπαλος με τον Βόλο. Ομάδες που τις κέρδισε εκτός έδρας. Που θα τις κέρδιζε στο Απόστολος Νικολαΐδης αν τα παιχνίδια γίνονταν σε αυτό.

Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να μην αρέσει σαν ομάδα. Αλλά να είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό έχουμε δει εδώ και χρόνια. Τρεις τελικές, τρία γκολ, 3-0 τον ΠΑΟΚ. Ένας ΠΑΟΚ που κάθε φορά που αντιμετωπίζει τους πράσινους νομίζει πως θα κερδίσει χωρίς να παίξει. Κάθε φορά την πληρώνει και φεύγει από την Αθήνα με σκυμμένο κεφάλι.

Σαν εκείνη η νίκη στα χαρτιά, τότε που ο Ίβιτς έφυγε με καροτσάκι λες και τον χτύπησε κεραυνός από τη Λεωφόρο, να έχει στοιχειώσει τον δικέφαλο. Έτσι συμβαίνει όταν επιχειρείς να φύγεις από το γήπεδο στο 50′ και δεν κάθεσαι να παίξεις μέχρι το φινάλε. Η μοίρα στα επιστρέφει. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ο μόνος που στη Λεωφόρο κερδίζει μόνο στα χαρτιά…

Ο Παναθηναϊκός πήρε μια νίκη που την είχε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε. Διατηρείται ψηλά στη βαθμολογία, βάζει έξτρα άγχος στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ και στοχεύει πια ακόμα πιο ψηλά από την τέταρτη θέση. Άλλωστε μοιάζει αναγκαίο να εξασφαλίσει τουλάχιστον την τρίτη, ώστε να μη ζει με το άγχος για το τι θα γίνει στο Κύπελλο. Με 2η-3η θέση είναι σίγουρα στην Ευρώπη. Με την 4η όχι.

Το ματς ήταν σχεδόν ίδιο με αυτό της κανονικής περιόδου, πριν από είκοσι μέρες. Μόνο που τότε ο ΠΑΟΚ απείλησε 2-3 φορές την εστία του Διούδη. Σήμερα το έκανε μία, από στημένη μπάλα και το σουτ του Κρέσπο που έβγαλε εξ επαφής ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού. Όλες τις άλλες φορές στριφογυρνούσε χωρίς να μην ξέρει τι να κάνει την μπάλα.

Έχω πολλές αμφιβολίες ακόμα για το αν μπορεί ο Μπόλονι να δημιουργήσει έναν Παναθηναϊκό που θα επιστρέψει στη διεκδίκηση των τίτλων. Αλλά απέναντι σε προπονητές σαν τον Πάμπλο Γκαρσία, ο Ρουμάνος ξέρει τι να κάνει και πως να το κάνει για να φτάσει σε ένα υγιεινό περίπατο. Το ανέβασμα του ΠΑΟΚ από το 75′ και μετά ήταν βούτηρο στο ψωμί για τον Παναθηναϊκό. Φαινόταν πως πιο πιθανό ήταν το 2-0, παρά το 1-1.

Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, αλλά μετά απ’ αυτό είναι τα δύο παιχνίδια που πιθανόν να κρίνουν ακόμα και όλη του την χρονιά: το ματς με τον Άρη στη Λεωφόρο στις 18 Απριλίου. Και αυτό με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ τρεις μέρες αργότερα. Μέχρι τότε κανείς δεν πρόκειται να έχει ξεφύγει και κανείς δεν πρόκειται να έχει μείνει πίσω με μεγάλες διαφορές.

➡️ Γράψε το σχόλιο σου

HIGHLIGHTS